गुरुवार, १९ नोव्हेंबर, २०२६

नात्यांची वीण

 काही भेटी अगदी अनपेक्षित असतात. ना त्यांची काही पूर्वतयारी असते, ना काही अपेक्षा. पण अशाच एखाद्या अनोळखी भेटीतून कधीकधी आयुष्यातील सर्वात सुंदर नात्याची सुरुवात होते.

कधी एका नजरेतून, कधी एखाद्या छोट्याशा भांडणातून, तर कधी सहज झालेल्या ओळखीतून दोन अनोळखी माणसं एकमेकांच्या आयुष्याचा महत्त्वाचा भाग बनतात. सुरुवातीला केवळ काही शब्दांची देवाणघेवाण असते, नंतर गप्पा वाढतात, ओळख मैत्रीत बदलते आणि कधी नकळत त्या मैत्रीचं प्रेमात रूपांतर होतं, हे त्यांनाही कळत नाही.

अशाच एका लग्नसमारंभात दोन अनोळखी व्यक्तींची भेट झाली. एका छोट्याशा प्रसंगातून सुरू झालेली त्यांची ओळख पुढे इतकी घट्ट होईल, याची कल्पनाही त्या दोघांना नव्हती. त्यावेळी त्यांच्यासाठी तो केवळ एक मजेशीर प्रसंग होता; पण नियतीने कदाचित त्या क्षणासाठी काहीतरी वेगळंच ठरवून ठेवलं होतं.

ही गोष्ट आहे दोन वेगवेगळ्या शहरांत राहणाऱ्या, वेगवेगळी स्वप्नं पाहणाऱ्या, पण हळूहळू एकमेकांच्या स्वप्नांचा भाग बनलेल्या दोन जीवांची. त्यांच्या ओळखीची, मैत्रीची, प्रेमाची आणि आयुष्याकडून असलेल्या छोट्या छोट्या अपेक्षांची.

चला तर मग, त्यांच्या या प्रवासाची सुरुवात करूया... त्या एका लग्नसमारंभापासून, जिथे एका जोडीच्या लग्नसोहळ्यात नकळत आणखी एका नात्याची सुरुवात झाली होती. ❤️

१. ती एक लग्नाची रात्र...

नोव्हेंबर महिन्याची थंडी नुकतीच जाणवायला लागली होती. संध्याकाळचे साधारण सात वाजले होते. संपूर्ण मंगल कार्यालय दिव्यांनी सजले होते. प्रवेशद्वारावर फुलांच्या माळा, मध्ये सुंदर रांगोळी, स्टेजवर फुलांची सजावट आणि सगळीकडे लग्नाची लगबग सुरू होती.

आज लग्न होतं आदित्यचं.

आदित्य हा समीरचा अगदी जिवलग मित्र. शाळेपासूनची मैत्री. एकमेकांच्या प्रत्येक सुख-दुःखात सोबत असणारे दोघे. समीरने आदित्यला अनेकदा सांगितलं होतं,

"भाऊ, तुझं लग्न झालं की तुझी बायको तुला माझ्यापासून दूर करणार आहे."

त्यावर आदित्य नेहमी हसायचा.

आणि आज अखेर आदित्यचं लग्न होतं.

दुसरीकडे, नवरी होती सायली. तिची जिवलग मैत्रीण प्राजक्ता. कॉलेजपासूनच्या दोघींच्या मैत्रीला अनेक वर्षं झाली होती. सायलीच्या आयुष्यातील प्रत्येक महत्त्वाच्या प्रसंगात प्राजक्ता तिच्यासोबत असायची.

आज प्राजक्ता नवरीची मैत्रीण म्हणून लग्नात आली होती.

समीर आणि प्राजक्ताची एकमेकांशी आधी ओळख नव्हती.

दोघेही आपापल्या मित्रांच्या लग्नात व्यस्त होते.

समीरने निळ्या रंगाचा कुर्ता घातला होता. दिसायला साधा, पण चेहऱ्यावर एक वेगळाच आत्मविश्वास. खेळाची आवड, मित्रांसोबत मस्ती आणि आयुष्यात काहीतरी मोठं करण्याची जिद्द हे त्याच्या स्वभावाचे भाग होते.

प्राजक्ता गुलाबी रंगाच्या साडीत खूप सुंदर दिसत होती. तिच्या चेहऱ्यावर एक निरागस हसू होतं. ती सायलीसोबत कधी फोटो काढत होती, कधी तिची काळजी घेत होती, तर कधी इतर मैत्रिणींसोबत हसत होती.

दोघांची नजर एकमेकांवर अनेकदा गेली होती, पण बोलण्याचा प्रसंग काही आला नव्हता.

आणि मग आला तो क्षण...

२. जूता चुराई आणि पहिली भेट!

लग्नात नवऱ्याचे बूट चोरण्याची परंपरा सुरू झाली.

समीरला आधीच माहिती होतं की नवरीकडचे लोक बूट चोरणार आहेत. त्यामुळे त्याने आदित्यला बजावलं होतं,

"भाऊ, बुटांची काळजी घे. नाहीतर लग्नानंतर तुला अनवाणी घरी जावं लागेल!"

आदित्य हसत म्हणाला,

"तू आहेस ना माझ्यासोबत. बघू कोण चोरतं ते!"

पण नवरीकडच्या मुलीही काही कमी नव्हत्या.

प्राजक्ता आणि तिच्या मैत्रिणींनी आधीच प्लॅन केला होता.

मुहूर्त जवळ आला. आदित्य स्टेजवर बसला होता. त्याचे बूट बाजूला ठेवले होते. समीर मित्रांसोबत बोलण्यात गुंतला होता.

हीच संधी साधून प्राजक्ताने एका मैत्रिणीला इशारा केला.

दोघींनी मिळून बूट उचलले आणि तिथून पळण्याचा प्रयत्न केला.

पण समीरची नजर गेली.

"ए ए ए! थांबा जरा!"

तो त्यांच्या मागे धावला.

प्राजक्ता बूट हातात घेऊन पळत होती. समीरने तिचा रस्ता अडवला.

"बूट द्या आधी!" समीर म्हणाला.

"कशाला? आमचे बूट आहेत हे!" प्राजक्ता खट्याळपणे म्हणाली.

"तुमचे? मग तुमच्या पायात घालून दाखवा!"

"लग्न नवरीचं आहे. बूट नवरदेवाचे आहेत. त्यामुळे त्यांच्यावर आमचाही अधिकार आहे."

"असं असेल तर पैसे देऊन घ्या."

"किती?"

"तुम्ही सांगा."

"पाचशे!"

"अगं, बूट आहेत की भाजीपाला?" समीर हसत म्हणाला.

"मग तुम्ही किती देणार?"

"दोनशे!"

"अहो, एवढे मोठे मित्र आणि एवढी छोटी किंमत?"

दोघेही हसायला लागले.

तेवढ्यात समीरने तिच्या हातातून बूट घेण्याचा प्रयत्न केला. प्राजक्ताने बूट मागे घेतला. दोघांच्या हातांची हलकी धडक झाली आणि तिच्या हातातील एका बुटाचा तोल गेला.

बूट खाली पडला.

समीरने तो उचलला आणि दुसऱ्या हातातील बूटही तिच्याकडून घेतला.

"झालं! आता पैसे वाचले!" तो हसत म्हणाला.

प्राजक्ता त्याच्याकडे पाहत म्हणाली,

"ठीक आहे. आज तुम्ही जिंकलात. पण लक्षात ठेवा, तुमचं लग्न झालं ना, तर तुमचे बूट मीच चोरणार!"

समीर लगेच म्हणाला,

"माझं लग्न झालं तर तुम्हाला खास आमंत्रण देईन. मग बघू कोण जिंकतं ते!"

"पक्कं?"

"पक्कं!"

त्या दोघांनी एकमेकांकडे पाहून हसत हात मिळवला.

पण त्या क्षणी दोघांनाही माहीत नव्हतं की हा छोटासा प्रसंग त्यांच्या आयुष्यात किती मोठं स्थान घेणार आहे.

नंतर समीरने आदित्यला बूट दिले.

आदित्यने विचारलं,

"काय रे, एवढा वेळ कुठे होतास?"

"तुझ्या बुटांसाठी एका मुलीसोबत युद्ध करत होतो!"

"अच्छा! नाव काय तिचं?"

"माहीत नाही."

"मग नाव तरी विचारायचं!"

"अरे, बूट वाचवायचे होते की लग्न करायचं होतं?"

दोघेही हसू लागले.

दुसरीकडे प्राजक्ताच्या मैत्रिणींनी तिला चिडवायला सुरुवात केली.

"काय गं, बूट चोरायला गेली होतीस की कुणाचं मन?"

प्राजक्ता लाजून म्हणाली,

"गप्प बसा तुम्ही!"

पण तिच्या मनात त्या मुलाचा चेहरा पुन्हा पुन्हा येत होता.

रात्र संपली. लग्न पार पडलं. पाहुणे आपापल्या घरी गेले.

समीर कोल्हापूरला परतला.

प्राजक्ता नागपूरला परतली.

पण त्या लग्नातील एक छोटीशी आठवण दोघांनीही मनात जपून ठेवली होती.

३. आठवणीत राहिलेला अनोळखी चेहरा

समीर कोल्हापूरला परतल्यानंतर पुन्हा आपल्या नेहमीच्या दिनक्रमात व्यस्त झाला.

त्याने पदवीचं शिक्षण पूर्ण केलं होतं. खेळाची त्याला प्रचंड आवड होती. कॉलेजमध्ये अनेक स्पर्धांमध्ये भाग घेतला होता. शारीरिकदृष्ट्या तंदुरुस्त राहणं, मैदानावर घाम गाळणं आणि काहीतरी साध्य करणं हा त्याचा स्वभाव होता.

सध्या तो पुण्यातील एका NGO मध्ये काम करत होता. लहान मुलांच्या शिक्षणासाठी आणि त्यांच्या सर्वांगीण विकासासाठी काम करणाऱ्या त्या संस्थेशी तो जोडला गेला होता.

त्याचबरोबर MPSC ची तयारीही सुरू होती.

पुण्यात राहून तो अभ्यास करत होता. कधी लायब्ररी, कधी क्लास, कधी NGO चं काम आणि कधी मैदानावर सराव.

दिवस खूप व्यस्त असायचा.

पण कधीकधी रात्री अभ्यास संपल्यावर त्याला त्या लग्नाची आठवण यायची.

विशेषतः ती गुलाबी साडीतील मुलगी.

"काय नाव होतं तिचं?" तो स्वतःशीच विचार करायचा.

त्याच्याकडे उत्तर नव्हतं.

दुसरीकडे नागपूरमध्ये प्राजक्ताचंही आयुष्य सुरू होतं.

तिने M.Com पूर्ण केलं होतं आणि एका Accounting Firm मध्ये नोकरी करत होती.

ऑफिस, घर, कुटुंब, मैत्रिणी आणि कधीकधी स्वतःसाठी थोडा वेळ.

पण Instagram उघडलं की कधीकधी तिला त्या निळ्या कुर्त्यातील मुलाची आठवण यायची.

त्याचं हसणं.

बूट हिसकावून घेताना केलेली मस्ती.

आणि शेवटी दिलेलं ते वचन...

"माझं लग्न झालं तर तुम्हाला खास आमंत्रण देईन."

ती स्वतःशीच हसायची.

"काय विचित्र मुलगा होता!"

पण तिलाही त्याचं नाव माहीत नव्हतं.

४. एक Instagram Request...

काही दिवसांनी एक संध्याकाळ.

प्राजक्ता ऑफिसमधून घरी आली होती. थोडा आराम करून तिने मोबाईल हातात घेतला आणि Instagram उघडलं.

Notifications मध्ये एक नवीन friend suggestion दिसलं.

समीर देशमुख.

तिने प्रोफाइल उघडलं.

काही फोटो खेळाचे, काही मित्रांसोबतचे, काही पुण्यातील, काही NGO मधील मुलांसोबतचे.

एका फोटोमध्ये तो अगदी लग्नातील त्या निळ्या कुर्त्यात होता.

प्राजक्ताच्या चेहऱ्यावर अचानक हसू आलं.

"अरे! हा तर तोच!"

तिने त्याचे फोटो पाहिले. थोडा वेळ विचार केला.

"Request पाठवू का? उगाच काय विचार करेल?"

शेवटी तिने Friend Request पाठवली.

दुसऱ्या बाजूला समीरच्या मोबाईलवर Notification आलं.

Instagram उघडलं.

प्राजक्ता पाटील.

त्याने प्रोफाइल पाहिलं.

गुलाबी साडीतील लग्नाचा एक फोटो दिसला.

तो लगेच ओळखला.

"अरे! ही तीच!"

त्याने Request स्वीकारण्याआधी थोडा विचार केला.

"आता अचानक Request का पाठवली असेल? काही काम असेल का? फक्त ओळख म्हणून असेल?"

काही मिनिटं त्याने मोबाईल बाजूला ठेवला.

पुन्हा उचलला.

प्रोफाइल पाहिलं.

आणि शेवटी Request Accept केली.

त्या दिवशी रात्री दोघांमध्ये एक छोटासा संवाद सुरू झाला.

INSTAGRAM CHAT

प्राजक्ता: Hi!

समीर: Hello!

प्राजक्ता: ओळखलं का?

समीर: जूता चुराई वाली मुलगी ना?

प्राजक्ता: 😂😂 हो! शेवटी आठवलं तर!

समीर: विसरण्यासारखा प्रसंग नव्हता तो.

प्राजक्ता: बूट वाचवण्यासाठी एवढी मेहनत केली होती तुम्ही!

समीर: माझ्या मित्राचे बूट होते. कर्तव्य होतं माझं!

प्राजक्ता: अच्छा! 😄

समीर: बाकी कशा आहात?

प्राजक्ता: छान. तुम्ही?

समीर: मस्त!

आणि मग त्या दिवशी एवढंच.

दोघांनी Good Night म्हटलं.

पण मोबाईल बाजूला ठेवल्यानंतरही दोघांच्या चेहऱ्यावर हसू होतं.

५. Hi-Hello पासून तासन्तास गप्पांपर्यंत

सुरुवातीला बोलणं खूप मर्यादित होतं.

कधी एखाद्या स्टोरीला Reply.

कधी एखाद्या फोटोवर Comment.

कधी एखादं Meme पाठवणं.

कधी फक्त "काय चाललंय?"

हळूहळू दोघांमध्ये मोकळेपणा वाढू लागला.

एक दिवस समीरने विचारलं,

"तुम्ही काय करता?"

"मी M.Com केलंय. सध्या Accounting Firm मध्ये काम करते."

"छान! म्हणजे आकड्यांशी रोज झगडा असतो तुमचा!"

"हो. आणि तुमचं काय?"

"मी पुण्यात NGO मध्ये काम करतो. सोबत MPSC ची तयारी."

"अरे वा! म्हणजे Officer होणार तुम्ही?"

"प्रयत्न सुरू आहेत. बघूया."

"होणारच!"

समीर हसला.

"एवढा विश्वास?"

"हो. तुमच्या चेहऱ्यावर दिसतंय."

त्या एका वाक्याने समीरच्या मनात काहीतरी वेगळंच हललं.

पुढच्या काही दिवसांत त्यांनी एकमेकांना अधिक ओळखायला सुरुवात केली.

समीरला कळलं की प्राजक्ताला पावसात भिजायला आवडतं, पण सर्दी होण्याची भीती असल्यामुळे ती नेहमी स्वतःला थांबवते.

तिला चहा आवडतो.

ती कधीकधी छोट्या छोट्या गोष्टींवर खूप हसते.

तिला तिच्या कुटुंबाची खूप काळजी आहे.

आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, ती मनाने खूप संवेदनशील आहे.

प्राजक्तालाही समीरबद्दल अनेक गोष्टी कळल्या.

त्याला खेळाची प्रचंड आवड आहे.

तो लहान मुलांसोबत वेळ घालवायला खूप पसंत करतो.

त्याला अधिकारी व्हायचं आहे, पण केवळ स्वतःच्या प्रतिष्ठेसाठी नाही. समाजासाठी काहीतरी करण्याची त्याची इच्छा आहे.

त्याच्यासाठी त्याचे आई-वडील सर्वस्व आहेत.

आणि त्याच्या स्वप्नांच्या यादीत एक गोष्ट खूप वर होती...

एक दिवस स्वतःच्या मेहनतीवर अधिकारी होऊन आई-वडिलांच्या चेहऱ्यावर अभिमान पाहायचा.

दिवस जात होते.

आता त्यांचं बोलणं फक्त Instagram पुरतं मर्यादित राहिलं नव्हतं.

WhatsApp नंबरची देवाणघेवाण झाली.

मग फोन कॉल सुरू झाले.

पहिल्या काही कॉलमध्ये दोघेही थोडे संकोचले होते.

पण नंतर परिस्थिती बदलली.

रात्री दहा वाजता सुरू झालेला कॉल कधी बारा वाजायचा, तर कधी एक.

"अरे, उद्या लवकर उठायचंय मला," प्राजक्ता म्हणायची.

"मग ठेवूया फोन?"

"तुम्ही ठेवा आधी!"

"तुम्ही ठेवा."

"नाही, तुम्ही."

आणि दोघेही हसायचे.

शेवटी कोणीच फोन ठेवत नसे.

६. कोल्हापूर ते नागपूर... अंतर वाढत होतं, जवळीकही

त्यांच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी अडचण होती अंतर.

समीरचं मूळ गाव कोल्हापूर.

नोकरी आणि अभ्यासासाठी तो पुण्यात राहत होता.

प्राजक्ता नागपूरमध्ये.

नकाशावर पाहिलं तर दोघांमध्ये शेकडो किलोमीटरचं अंतर होतं.

पण मनातलं अंतर मात्र दिवसेंदिवस कमी होत होतं.

सकाळी समीरचा पहिला मेसेज असायचा,

"Good Morning! उठलीस का?"

प्राजक्ताचं उत्तर,

"हो. तुम्ही अभ्यासाला बसलात का?"

"हो. पण आधी तुमच्याशी बोलल्याशिवाय अभ्यास होत नाही."

"खोटं!"

"अगदी खरं!"

कधी ती ऑफिसमधील एखादा प्रसंग सांगायची.

कधी तो NGO मधील मुलांच्या गोष्टी सांगायचा.

कधी तो अभ्यासातील एखादं कठीण टॉपिक समजावून सांगायचा.

कधी ती त्याला जेवण वेळेवर करण्याची आठवण करून द्यायची.

"तुम्ही जेवलात का?"

"हो."

"काय खाल्लं?"

"जेवण!"

"काय जेवण?"

"अगं, आता पूर्ण मेन्यू सांगू का?"

"हो. सांगाच!"

त्यांच्यातील हे छोटे छोटे संवाद त्यांच्या दिवसाचा महत्त्वाचा भाग बनले होते.

समीरला कधी अभ्यासाचा ताण यायचा, कधी परीक्षेच्या निकालाची चिंता वाटायची.

तेव्हा प्राजक्ता त्याला म्हणायची,

"तुम्ही एवढी मेहनत घेताय. एक दिवस नक्की यश मिळेल. पण स्वतःवर जास्त ताण घेऊ नका."

आणि प्राजक्ताचा एखादा दिवस ऑफिसमध्ये खराब गेला, तर समीर तिला समजावून सांगायचा,

"प्रत्येक दिवस सारखा नसतो. उद्या चांगला जाईल. आणि काही झालं तरी मी आहे ना ऐकायला."

हळूहळू दोघांना एकमेकांची सवय लागली.

आणि सवय कधी प्रेमात बदलली, हे दोघांनाही कळलं नाही.

७. प्रेमाची कबुली

एक दिवस रात्री दोघांचं बोलणं सुरू होतं.

समीर अभ्यास करून थकला होता. प्राजक्ताही ऑफिसच्या कामामुळे थोडी त्रासलेली होती.

काही वेळ शांतता होती.

अचानक प्राजक्ताने विचारलं,

"एक विचारू?"

"विचार ना."

"आपण रोज एवढं बोलतो. कधी कधी मला वाटतं, आपण खूप जवळ आलोय."

समीर काही क्षण शांत राहिला.

"मलाही तसंच वाटतं."

"पण आपण प्रत्यक्षात भेटलोही नाही."

"हो."

"मग हे सगळं काय आहे?"

समीरने थोडा वेळ विचार केला.

मग म्हणाला,

"माहित नाही याला काय नाव द्यायचं. पण दिवसभरात काही चांगलं घडलं, तर सर्वात आधी तुला सांगावंसं वाटतं. काही वाईट झालं, तर तुझ्याशी बोलल्याशिवाय बरं वाटत नाही. सकाळी तुझा मेसेज दिसला नाही, तर काहीतरी चुकल्यासारखं वाटतं."

प्राजक्ता शांतपणे ऐकत होती.

तो पुढे म्हणाला,

"कदाचित हे प्रेम असावं."

त्या क्षणी प्राजक्ताच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

"समीर..."

"हं?"

"मलाही तुमच्याबद्दल असंच वाटतं."

काही क्षण दोघेही शांत होते.

मग प्राजक्ता हसत म्हणाली,

"पण एक अट आहे."

"काय?"

"एक दिवस प्रत्यक्ष भेटायचं. फक्त फोनवर नाही."

"नक्की."

"आणि मला तुमच्या हातून चहा प्यायचा आहे."

"झालं. एवढंच?"

"हो."

समीर हसला.

"मग एक दिवस मी स्वतःच्या हाताने चहा करून देईन."

त्या रात्री त्यांनी पहिल्यांदा एकमेकांना मनापासून प्रेमाची कबुली दिली.

ते प्रेम साधं होतं.

त्यात मोठमोठ्या भेटवस्तू नव्हत्या.

महागड्या हॉटेलमधील भेटी नव्हत्या.

एकत्र फिरलेले क्षण नव्हते.

होते फक्त मेसेज, कॉल, काळजी, विश्वास आणि एकमेकांसाठी असलेली ओढ.

८. एक स्वप्न... एक वचन

काही दिवसांनी समीर आणि प्राजक्ता यांनी त्यांच्या नात्याबद्दल गंभीरपणे चर्चा केली.

प्राजक्ताने विचारलं,

"आपण घरी कधी सांगणार?"

समीर म्हणाला,

"मला वाटतं आधी मी एखाद्या पदावर निवडून यावं. मग आत्मविश्वासाने घरी सांगता येईल."

"म्हणजे तोपर्यंत?"

"तोपर्यंत आपण एकमेकांना समजून घेऊ. आणि एक दिवस प्रत्यक्ष भेटू."

"कुठे?"

"मी निवड झाल्यावर पहिली भेट. पुण्यात."

"आणि मग?"

"मग दोन्ही कुटुंबांना सांगू. त्यांची परवानगी घेऊ. सगळ्यांच्या आशीर्वादाने पुढे जाऊ."

प्राजक्ता हसली.

"म्हणजे आधी अधिकारी आणि मग प्रेमाचा प्रस्ताव?"

"प्रेमाचा प्रस्ताव तर आधीच दिलाय!"

"हो का? मला आठवत नाही."

"अच्छा! मग पुन्हा देतो. प्राजक्ता, माझ्या आयुष्यात येशील का?"

"थोडा विचार करावा लागेल."

"किती दिवस?"

"जन्मभर!"

दोघेही खळखळून हसले.

त्या दिवशी त्यांनी एक स्वप्न पाहिलं.

एकत्र आयुष्य जगण्याचं.

एकाच घरात सकाळी चहा पिण्याचं.

सण एकत्र साजरे करण्याचं.

समीरने अधिकारी झाल्यावर आई-वडिलांना अभिमानाने भेटण्याचं.

प्राजक्ताने त्याच्या स्वप्नांना साथ देण्याचं.

आणि कधीतरी लग्नातील त्या जूता चुराईच्या प्रसंगाची आठवण काढून हसण्याचं.

त्यांनी एकमेकांना वचन दिलं,

"निवड झाली की भेटायचं. मग घरी सांगायचं. आणि आयुष्यभर एकमेकांची साथ द्यायची."

९. परीक्षेचा काळ आणि तिचा विश्वास

समीरने PSI आणि इतर काही स्पर्धा परीक्षांसाठी अर्ज केले होते.

परीक्षा दिल्या.

काही महिन्यांपासून त्याची मेहनत सुरू होती.

कधी सकाळी लवकर उठून अभ्यास, कधी रात्री उशिरापर्यंत रिव्हिजन, कधी मैदानी सराव.

त्याला खात्री होती की यावेळी चांगलं होणार.

मुख्य परीक्षेच्या निकालात त्याची निवड झाली.

आता मुलाखतीची तयारी सुरू होती.

त्याचा आत्मविश्वास वाढला होता.

तो प्राजक्ताला सांगायचा,

"यावेळी मला खूप चांगलं वाटतंय. माझी निवड नक्की होईल."

प्राजक्ता म्हणायची,

"मला तुमच्यावर पूर्ण विश्वास आहे."

"तुला माहिती आहे? मला एक दिवस वर्दी घालून तुझ्यासमोर उभं राहायचंय."

"मग मी काय करणार?"

"माझा फोटो काढणार!"

"फक्त फोटो? मी तर सगळ्या जगाला सांगणार की हे माझे अधिकारी आहेत!"

समीर हसायचा.

"अगं, आधी निवड होऊ दे."

"होणारच!"

प्राजक्ताचा विश्वास कधी कधी समीरच्या स्वतःच्या आत्मविश्वासापेक्षाही मोठा असायचा.

समीरने तिला एकदा सांगितलं,

"माझ्या यशात तुझा खूप मोठा वाटा असेल."

ती म्हणाली,

"मी काय केलंय?"

"तू माझ्यावर विश्वास ठेवतेस. तेच खूप आहे."

त्या दोघांसाठी हे दिवस खूप सुंदर होते.

त्यांनी एकमेकांना प्रत्यक्ष भेटलेलं नव्हतं, पण मनाने ते एकमेकांच्या आयुष्यात खोलवर रुजले होते.

१०. तो दिवस... ज्या दिवशी स्वप्न पूर्ण झालं

काही दिवसांनी निकाल लागणार होता.

समीर सकाळपासूनच थोडा अस्वस्थ होता.

वारंवार वेबसाईट तपासत होता.

मित्रांचे फोन येत होते.

घरून आईचा फोन आला होता.

पण त्याच्या मनात एकच प्रश्न होता...

"निवड झाली असेल का?"

अखेर निकाल जाहीर झाला.

समीरने निकाल उघडला.

त्याने स्वतःचा क्रमांक शोधला.

एकदा.

दोनदा.

तीनदा.

आणि मग...

त्याचा विश्वासच बसत नव्हता.

त्याने दिलेल्या सर्व परीक्षांमध्ये त्याला यश मिळालं होतं.

ज्या पदांसाठी तो अनेक महिन्यांपासून मेहनत करत होता, त्या सर्व ठिकाणी त्याची निवड झाली होती.

त्याच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू आले.

सर्वात आधी त्याने आईला फोन केला.

आईचा आवाज ऐकताच त्याला रडू आलं.

"आई... झालं गं!"

आईला काही क्षण समजलं नाही.

"काय झालं रे?"

"आई, माझी निवड झाली! सगळ्या ठिकाणी झाली!"

आईच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले.

वडिलांनी फोन घेतला.

"शाब्बास बाळा! तुझ्या मेहनतीचं फळ मिळालं."

समीरच्या आयुष्यातील तो सर्वात आनंदाचा दिवस होता.

आणि त्यानंतर त्याने फोन उचलला आणि प्राजक्ताला कॉल केला.

ती ऑफिसमध्ये होती.

फोन पाहून लगेच उचलला.

"हॅलो!"

"प्राजक्ता!"

"काय झालं? आवाज असा का आहे?"

"झालं!"

"काय झालं?"

"आपलं स्वप्न पूर्ण झालं!"

ती काही क्षण शांत राहिली.

"म्हणजे?"

"माझी निवड झाली! सगळ्या परीक्षांमध्ये!"

प्राजक्ताला क्षणभर काहीच सुचलं नाही.

तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

"खरंच?"

"हो गं!"

"समीर! अभिनंदन! खूप खूप अभिनंदन!"

ती अक्षरशः आनंदाने रडत होती.

"तुम्ही करून दाखवलंत! मला माहिती होतं तुम्ही नक्की कराल!"

समीर हसत म्हणाला,

"आता आपली भेट पक्की!"

"हो! आणि मला माझा चहा हवा आहे!"

"मिळेल मॅडम!"

त्या दोघांनी खूप वेळ आनंद व्यक्त केला.

त्या दिवशी प्राजक्ताने तिच्या जवळच्या मैत्रिणीलाही समीरच्या यशाबद्दल सांगावंसं वाटलं, पण अजून त्यांच्या नात्याबद्दल तिने कुणाला काही सांगितलं नव्हतं.

समीरने तिला सांगितलं,

"आजचा दिवस खूप व्यस्त जाणार आहे. अनेक संस्था, मित्र, अधिकारी आणि वेगवेगळ्या लोकांचे फोन येत आहेत. काही ठिकाणी सत्कारासाठी बोलावलंय. त्यामुळे आज कदाचित आपलं बोलणं होणार नाही."

प्राजक्ता लगेच म्हणाली,

"अहो, काही हरकत नाही. आजचा दिवस तुमचा आहे. मनसोक्त आनंद घ्या. सगळ्यांना भेटा. सेलिब्रेशन करा. मी आहेच उद्या बोलायला."

समीर म्हणाला,

"थँक यू! आणि ऐक..."

"काय?"

"लवकरच भेटू आपण."

"हो. वाट बघतेय."

"लव्ह यू."

"लव्ह यू टू."

तो फोन ठेवताना हसत होता.

ती फोन ठेवताना रडत होती.

पण ते आनंदाश्रू होते.

तिला वाटलं होतं की आता त्यांच्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर दिवस सुरू होणार आहेत.

तिला काय माहीत होतं...

की तो त्यांच्या प्रेमकथेतील शेवटचा संवाद ठरणार आहे.

११. एक अपघात... आणि कायमचं बदललेलं आयुष्य

त्या दिवशी समीर अनेक ठिकाणी सत्कारासाठी जाणार होता.

सकाळपासून त्याचे मित्र, नातेवाईक आणि परिचित त्याला शुभेच्छा देत होते.

काही ठिकाणी सत्कार, काही ठिकाणी फोटो, काही ठिकाणी अभिनंदनाचे कार्यक्रम.

दुपारनंतर तो एका संस्थेच्या कार्यक्रमासाठी निघाला.

प्रवास सुरू झाला.

गाडीमध्ये त्याचे मित्र होते.

त्याच्या चेहऱ्यावर समाधान होतं.

आयुष्यभर पाहिलेलं स्वप्न पूर्ण झालं होतं.

आई-वडिलांना अभिमान वाटत होता.

मित्र आनंदी होते.

आणि मनाच्या एका कोपऱ्यात प्राजक्ताची आठवण होती.

तिला भेटायचं होतं.

तिच्यासोबत चहा प्यायचा होता.

तिला प्रत्यक्ष भेटून म्हणायचं होतं,

"बघ, मी करून दाखवलं!"

पण नियतीला काहीतरी वेगळंच मान्य होतं.

प्रवासादरम्यान अचानक एक भीषण अपघात झाला.

क्षणात सगळं बदललं.

गाडीचे मोठे नुकसान झाले. समीर गंभीर जखमी झाला.

त्याला तातडीने रुग्णालयात दाखल करण्यात आलं.

डॉक्टरांनी उपचार सुरू केले.

कुटुंबीयांना बातमी देण्यात आली.

आई-वडील रुग्णालयात पोहोचले.

मित्रांची गर्दी जमली.

काही तास उपचार सुरू होते.

आई देवाला हात जोडून बसली होती.

"माझ्या मुलाला वाचवा. त्याने अजून खूप काही करायचं आहे."

वडील बाहेर शांतपणे उभे होते, पण त्यांच्या मनात भीतीचं वादळ होतं.

समीरचं स्वप्न पूर्ण झालं होतं.

पण त्याला ते जगायचं होतं.

त्याला अजून अधिकारी व्हायचं होतं.

आई-वडिलांना सुख द्यायचं होतं.

आणि...

प्राजक्ताला भेटायचं होतं.

पण काही तासांच्या प्रयत्नांनंतर डॉक्टरांनी हात टेकले.

समीर या जगात नव्हता.

त्याच्या आईच्या आयुष्यातील सर्वात मोठा आधार निघून गेला होता.

वडिलांचा अभिमान क्षणात दुःखात बदलला होता.

मित्रांनी आपला जिवलग गमावला होता.

ज्या मुलासाठी सगळ्यांनी आनंद साजरा केला होता, त्याच्यासाठी आता अश्रू वाहत होते.

अपघातात समीरचा मोबाईलही पूर्णपणे खराब झाला होता.

तो इतका तुटला होता की त्यातील कोणतीही माहिती पुन्हा मिळवणं शक्य नव्हतं.

त्यात प्राजक्ताचे मेसेज होते.

त्यांचे फोटो होते.

त्यांचे कॉल रेकॉर्ड होते.

त्यांचे एकत्र पाहिलेले स्वप्न होते.

पण आता ते सगळं त्या मोबाईलसोबतच नष्ट झालं होतं.

समीरच्या घरच्यांना त्याच्या आणि प्राजक्ताच्या नात्याबद्दल काहीच माहिती नव्हती.

त्याने अद्याप घरी तिच्याबद्दल सांगितलं नव्हतं.

आणि प्राजक्ताला...

या सगळ्याची काहीच कल्पना नव्हती.

१२. दुसऱ्या बाजूला एक मुलगी वाट पाहत होती...

दुसऱ्या दिवशी सकाळी प्राजक्ताने नेहमीप्रमाणे मोबाईल उघडला.

तिने Instagram तपासलं.

समीरचा कोणताही मेसेज नव्हता.

तिने WhatsApp उघडलं.

शेवटचा मेसेज काल रात्रीचा होता.

"लव्ह यू."

तिला वाटलं, आज कदाचित व्यस्त असेल.

तिने मेसेज केला.

प्राजक्ता: Good Morning! कालचा दिवस कसा गेला? खूप मजा आली असेल ना? ❤️

काही उत्तर आलं नाही.

दुपारी तिने पुन्हा मेसेज केला.

प्राजक्ता: जेवलात का?

उत्तर नाही.

संध्याकाळी तिने फोन केला.

फोन बंद.

तिला थोडं आश्चर्य वाटलं.

"कदाचित सत्कारासाठी बाहेर असतील. फोनची बॅटरी संपली असेल."

तिने स्वतःलाच समजावलं.

पण दुसरा दिवसही गेला.

तिसरा दिवसही गेला.

ना फोन.

ना मेसेज.

ना Instagram वर काही Activity.

आता तिच्या मनात काळजी वाढू लागली.

तिने पुन्हा पुन्हा फोन केला.

WhatsApp वर मेसेज पाठवले.

Instagram वर मेसेज केले.

पण समीरकडून काहीच उत्तर नव्हतं.

तिला त्याचा घरचा नंबर माहीत नव्हता.

त्याच्या आई-वडिलांचे नंबर माहीत नव्हते.

त्याच्या मित्रांचेही नंबर नव्हते.

तिने कधी विचारलंच नव्हतं.

त्यांनीही कधी याबद्दल चर्चा केली नव्हती.

त्या वयात प्रेम इतकं निरागस आणि वेडं होतं की उद्याचा विचार करण्यापेक्षा एकमेकांशी बोलण्यातच त्यांना आनंद वाटत होता.

त्यांनी कधी कल्पनाही केली नव्हती की एक दिवस असा येईल, जेव्हा संपर्क साधण्याचा एकही मार्ग उरणार नाही.

१३. मनात निर्माण होणारे हजार प्रश्न

काही दिवस उलटले.

प्राजक्ताची अवस्था दिवसेंदिवस खराब होत होती.

ती ऑफिसमध्ये बसलेली असायची, पण लक्ष कामात नसायचं.

कधी मोबाईलकडे पाहायची.

कधी WhatsApp उघडायची.

कधी Instagram वर त्याचं प्रोफाइल पाहायची.

प्रत्येक वेळी एकच आशा...

कदाचित आता मेसेज आला असेल.

कदाचित फोन आला असेल.

कदाचित तो म्हणेल,

"अगं, Sorry! खूप व्यस्त होतो."

पण तसं काहीच होत नव्हतं.

हळूहळू तिच्या मनात नकारात्मक विचार येऊ लागले.

"कदाचित तो माझ्याशी टाइमपास करत असेल?"

"कदाचित त्याने घरी माझ्याबद्दल सांगितलं असेल आणि घरच्यांनी नकार दिला असेल?"

"कदाचित त्याच्या आई-वडिलांना दुसरी मुलगी पसंत असेल?"

"कदाचित आता त्याची निवड झाली आहे. त्याला यश मिळालं आहे. आता त्याला माझी गरज वाटत नसेल?"

"कदाचित तो माझ्याशी खोटं बोलत होता?"

"कदाचित त्याच्या आयुष्यात दुसरी कुणीतरी असेल?"

हे विचार तिच्या मनात सतत फिरत होते.

एकदा तर तिने त्याला खूप मोठा मेसेज लिहिला.

प्राजक्ता:

"समीर, तुम्ही कुठे आहात? काय झालंय? काही अडचण असेल तर मला सांगा. मला तुमच्याशी बोलायचं आहे. तुम्ही ठीक आहात ना? मी काही चूक केली असेल तर सांगा. पण असं अचानक गायब होऊ नका. मला खूप त्रास होतोय."

पण मेसेज Delivered सुद्धा झाला नाही.

तिने अनेकदा तो मेसेज वाचला.

आणि शेवटी रडत रडत मोबाईल बाजूला ठेवला.

तिला एकच गोष्ट समजत नव्हती.

ज्या मुलाने कालपर्यंत तिला स्वतःच्या आयुष्यातील सर्वात महत्त्वाची व्यक्ती म्हटलं होतं, तो आज अचानक असा कसा बदलू शकतो?

१४. शेवटचा धागा... तिची जिवलग मैत्रीण

शेवटी प्राजक्ताने एक निर्णय घेतला.

तिला समीरची ओळख झाली होती आदित्य आणि सायलीच्या लग्नात.

म्हणून तिने सायलीला संपर्क केला.

"हॅलो सायली, कशी आहेस?"

"अगं, छान! तू सांग. अचानक कशी आठवण काढलीस?"

प्राजक्ताने थोडा वेळ विचार केला.

मग म्हणाली,

"अगं, त्या लग्नात आदित्यचा एक मित्र होता ना... समीर?"

"हो, आठवतोय. काय झालं?"

"त्याच्याशी माझी ओळख झाली होती. आम्ही बोलत होतो. पण गेल्या काही दिवसांपासून त्याचा काहीच संपर्क होत नाहीये. त्याचा नंबरही बंद आहे."

सायली थोडी विचारात पडली.

"अगं, आदित्य आणि मी तर आता परदेशात आलोय. कामासाठी इथे शिफ्ट झालो. पण मी आदित्यला विचारते. त्याच्या मित्रांशी संपर्क असेल."

प्राजक्ताच्या मनात थोडी आशा निर्माण झाली.

"प्लीज गं. मला त्याच्याबद्दल काहीतरी माहिती हवी आहे."

"हो, काळजी करू नकोस. मी विचारते."

सायलीने आदित्यशी चर्चा केली.

आदित्यला समीरच्या एका मित्राचा संपर्क मिळाला.

त्याने त्याला फोन करण्याचा प्रयत्न केला.

पण समीरबद्दल काहीच स्पष्ट माहिती मिळत नव्हती.

काही दिवस गेले.

परदेशातील वेळेचा फरक, कामाची व्यस्तता आणि संपर्कातील अडचणी यामुळे त्यांना त्वरित माहिती मिळत नव्हती.

पण अखेर आदित्यने प्राजक्ताला समीरच्या घरचा पत्ता दिला.

"प्राजक्ता, मला अजून पूर्ण माहिती मिळालेली नाही. पण हा त्याच्या घरचा पत्ता आहे. तू तिथे जाऊन चौकशी करू शकतेस. कदाचित त्याच्या घरच्यांकडून तुला माहिती मिळेल."

प्राजक्ताने पत्ता लिहून घेतला.

तिच्या मनात पुन्हा आशा जागी झाली.

तिला वाटलं,

"आता नक्की काहीतरी कळेल."

पण त्या आशेपर्यंत पोहोचायला तिला अजून काही महिने लागणार होते.

१५. काही महिने... एक न संपणारी प्रतीक्षा

महिने उलटले.

प्राजक्ताचं आयुष्य बाहेरून पूर्वीसारखं दिसत होतं.

ती ऑफिसला जायची.

काम करायची.

घरी यायची.

कुटुंबासोबत वेळ घालवायची.

पण आतून ती पूर्णपणे बदलली होती.

समीरच्या आठवणी तिचा पाठलाग करत होत्या.

कधी रात्री झोप येत नसे.

कधी त्यांचे जुने Instagram Chats वाचत बसायची.

कधी त्याने पाठवलेले Voice Messages ऐकायची.

कधी त्याचा फोटो पाहून हसायची.

कधी अचानक रडू लागायची.

त्याने तिला एकदा सांगितलं होतं,

"माझी निवड झाली की आपण भेटू. आणि पहिल्यांदा भेटल्यावर मी तुला खूप काही सांगणार आहे."

ती आता त्या भेटीची वाट पाहत नव्हती.

ती फक्त एवढंच विचार करत होती...

"तो एकदा तरी परत यावा. काहीही असो, पण एकदा माझ्याशी बोलावा."

कधी तिला वाटायचं, तो खरंच फसवत असेल.

कधी वाटायचं, त्याच्या घरच्यांनी विरोध केला असेल.

कधी वाटायचं, तो कुठेतरी अडचणीत असेल.

पण मनाच्या एका कोपऱ्यात अजूनही त्याच्यावरचा विश्वास जिवंत होता.

तिने स्वतःला अनेकदा समजावलं.

"कदाचित आता विसरायला हवं."

पण मन मानायला तयार नव्हतं.

कारण तिने त्याच्यावर प्रेम केलं होतं.

फक्त त्याच्या यशावर नाही.

फक्त त्याच्या बोलण्यावर नाही.

तर त्याच्या स्वभावावर, विचारांवर, स्वप्नांवर आणि त्याच्या अस्तित्वावर.

१६. तो दिवस... जेव्हा सत्य समोर आलं

एक दिवस सकाळी प्राजक्ताने ऑफिसमध्ये सुट्टी घेतली.

तिने ठरवलं होतं.

आता काहीही झालं तरी समीरच्या घरी जायचं.

तिने प्रवासाची तयारी केली.

समीरचा पत्ता पुन्हा तपासला.

आणि कोल्हापूरच्या दिशेने निघाली.

प्रवासात तिच्या मनात अनेक विचार येत होते.

"समीर भेटेल का?"

"तो घरी असेल का?"

"माझ्याशी बोलेल का?"

"मी त्याला काय सांगू?"

तिने मनात अनेक संवाद तयार केले.

कधी रागाने बोलायचं ठरवलं.

कधी रडायचं ठरवलं.

कधी फक्त त्याला मिठी मारून शांत बसायचं ठरवलं.

शेवटी ती कोल्हापूरला पोहोचली.

समीरच्या घराचा पत्ता शोधत शोधत ती एका साध्या, सुंदर घरासमोर येऊन थांबली.

घराच्या बाहेर एक छोटीशी बाग होती.

दाराजवळ तुळशीवृंदावन.

भिंतीवर समीरचा एक फोटो होता.

फोटो पाहून तिचं हृदय धडधडलं.

"हेच घर असावं."

तिने दरवाजाची बेल वाजवली.

काही क्षणांनी एक वयस्कर महिला बाहेर आल्या.

"कोण पाहिजे?"

प्राजक्ता थोडी घाबरली.

"नमस्कार काकू. मला समीरला भेटायचं होतं."

महिलेच्या चेहऱ्यावर अचानक एक वेदनादायक भाव उमटला.

"तू कोण बाळा?"

"मी... मी त्याची मैत्रीण आहे. प्राजक्ता."

महिला काही क्षण तिच्याकडे पाहत राहिली.

मग हळू आवाजात म्हणाली,

"आत ये बाळा."

प्राजक्ता घरात आली.

हॉलमध्ये भिंतीवर समीरचे अनेक फोटो होते.

एका फोटोमध्ये तो मैदानावर होता.

एका फोटोमध्ये आई-वडिलांसोबत.

एका फोटोमध्ये काही लहान मुलांसोबत.

एका फोटोमध्ये त्याच्या सत्काराचा फोटो होता.

तिने सगळे फोटो पाहिले.

मग समीरच्या आईने तिला बसायला सांगितलं.

"बाळा, तू त्याची मैत्रीण आहेस?"

"हो काकू."

"कुठून आलीस?"

"नागपूरहून."

आईने आश्चर्याने विचारलं,

"नागपूरहून? समीरची ओळख कशी झाली?"

प्राजक्ता हसण्याचा प्रयत्न करत म्हणाली,

"एका लग्नात भेटलो होतो. नंतर Instagram वर बोलायला सुरुवात झाली."

"कधीपासून?"

"काही महिन्यांपासून."

"मग तो तुला भेटायला आला नाही?"

प्राजक्ताच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

"नाही काकू. आम्ही ठरवलं होतं की त्याची निवड झाली की भेटायचं."

आईच्या चेहऱ्यावर दुःखाची छटा उमटली.

प्राजक्ता अस्वस्थ झाली.

"काकू... काय झालंय? समीर कुठे आहे?"

आईने तिच्याकडे पाहिलं.

काही क्षण काहीच बोलली नाही.

मग तिच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.

"बाळा... समीर आता या जगात नाही."

प्राजक्ताला काहीच समजलं नाही.

"काय?"

"काही महिन्यांपूर्वी त्याचा मोठा अपघात झाला. आम्ही खूप प्रयत्न केले. पण..."

आईचा आवाज थरथरला.

"तो आम्हाला सोडून गेला."

प्राजक्ताच्या हातातील पर्स खाली पडली.

तिच्या कानातले सगळे आवाज बंद झाले.

ती फक्त आईकडे पाहत होती.

"नाही... नाही काकू... असं कसं होईल?"

तिच्या डोळ्यांतून अश्रूंचा पूर आला.

"नाही! तुम्ही काहीतरी चुकीचं सांगताय. तो ठीक असेल. तो मला म्हणाला होता आपण भेटू. त्याने मला सांगितलं होतं की त्याची निवड झाली की आपण भेटणार आहोत. तो मला भेटणार होता!"

ती रडत रडत बोलत होती.

आईने तिला जवळ घेतलं.

दोघीही रडू लागल्या.

प्राजक्ताच्या आयुष्यातील सर्वात मोठं सत्य तिच्यासमोर उभं होतं.

ज्या मुलाच्या उत्तराची ती कित्येक महिने वाट पाहत होती, तो आता कधीच उत्तर देणार नव्हता.

ज्या मुलाला ती बेईमान समजत होती, त्याने तिला कधीच फसवलं नव्हतं.

ज्याच्यावर ती रागावली होती, त्याला तिच्या प्रत्येक कॉलची प्रतीक्षा करण्याची संधीच मिळाली नव्हती.

ज्या मुलाला ती विसरण्याचा प्रयत्न करत होती, तो तिच्या आठवणींपलीकडे जाऊन कायमचा निघून गेला होता.

१७. त्याच्या आई-वडिलांसमोर तिच्या प्रेमाची कबुली

काही वेळाने समीरचे वडीलही बाहेर आले.

त्यांनी प्राजक्ताला पाहिलं.

"ही कोण?"

आईने सांगितलं,

"ही समीरची मैत्रीण आहे. नागपूरहून आली आहे."

प्राजक्ता त्यांच्या पायाशी बसली.

"काका, मला माफ करा. मला तुमच्याबद्दल काहीच माहिती नव्हतं. मला वाटलं तो माझ्याशी बोलणं बंद करून गेला."

वडील शांतपणे तिच्याकडे पाहत होते.

प्राजक्ता पुढे म्हणाली,

"आमचं प्रेम होतं काका. आम्ही एकमेकांशी लग्न करण्याचा निर्णय घेतला होता. त्याची निवड झाली की आम्ही भेटणार होतो. मग तुम्हाला सगळं सांगणार होतो. त्याने मला सांगितलं होतं की तो तुम्हाला आमच्याबद्दल सांगेल."

तिचा आवाज थरथरत होता.

"त्या दिवशी त्याने मला फोन करून सांगितलं की त्याची सर्व परीक्षांमध्ये निवड झाली आहे. तो खूप आनंदी होता. त्याने मला सांगितलं की आज सत्कारासाठी व्यस्त असेल. त्यामुळे बोलता येणार नाही. मी त्याला सांगितलं की काही हरकत नाही, आनंद साजरा करा."

ती थोडा वेळ थांबली.

"मला काय माहीत होतं काका की तो शेवटचा फोन असेल..."

वडिलांच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

"आम्हाला काहीच माहीत नव्हतं बाळा. त्याने कधी सांगितलं नाही."

प्राजक्ता म्हणाली,

"आम्ही दोघं थोडे अपरिपक्व होतो. एकमेकांमध्ये इतके गुंतलो होतो की कधी आपत्कालीन परिस्थितीत संपर्कासाठी दुसरा नंबर द्यावा, हेही लक्षात आलं नाही. मला त्याच्या घरचा नंबरही माहीत नव्हता."

समीरच्या आईने तिचा हात हातात घेतला.

"बाळा, तू एवढ्या महिन्यांपासून त्याची वाट पाहत होतीस?"

प्राजक्ताने मान हलवली.

"हो काकू. मला वाटलं तो मला विसरला. कधी वाटलं त्याच्या घरच्यांनी नकार दिला असेल. कधी वाटलं त्याचं यश त्याच्या डोक्यात गेलं असेल. पण मला हे माहीत नव्हतं की तो..."

तिचं वाक्य पूर्ण झालं नाही.

त्या दिवशी समीरच्या आई-वडिलांना पहिल्यांदा कळलं की त्यांच्या मुलाच्या आयुष्यात एक मुलगी होती.

एक अशी मुलगी जिने त्याच्यावर मनापासून प्रेम केलं होतं.

जिच्यासोबत त्याने भविष्याची स्वप्नं पाहिली होती.

जिला तो भेटणार होता.

जिच्या हातात हात घालून आयुष्य जगणार होता.

आणि जी आज त्याच्या नसण्याची बातमी ऐकून त्याच्या घरात बसून रडत होती.

आईने तिच्या डोक्यावर हात ठेवला.

"बाळा, तू आता आमच्यासाठी परकी नाहीस."

१८. त्याच्या आठवणींचं घर

प्राजक्ता काही दिवस समीरच्या घरी राहिली.

तिला त्याच्या खोलीत जायचं होतं.

आईने दरवाजा उघडला.

खोली अगदी नीटनेटकी होती.

टेबलावर पुस्तके होती.

MPSC च्या नोट्स होत्या.

भिंतीवर काही प्रेरणादायी वाक्यं लिहिलेली होती.

एका बाजूला त्याचे खेळाचे मेडल्स होते.

कपाटात त्याचे कपडे होते.

टेबलावर त्याची डायरी होती.

आईने सांगितलं,

"तो रोज अभ्यास करायचा. म्हणायचा, एक दिवस मोठा अधिकारी होणार."

प्राजक्ताने डायरी हातात घेतली.

त्यात अनेक नोंदी होत्या.

अभ्यासाचं वेळापत्रक.

परीक्षांचे तपशील.

ध्येय.

काही वैयक्तिक विचार.

एका पानावर त्याने लिहिलं होतं,

"माझं यश हे फक्त माझं नसेल. माझ्या आई-वडिलांचं, माझ्या मित्रांचं आणि माझ्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या प्रत्येकाचं असेल."

प्राजक्ताच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

तिने पुढचं पान उघडलं.

त्यात एक छोटीशी नोंद होती.

"एक दिवस अधिकारी होऊन माझ्या आयुष्यातील खास व्यक्तीला अभिमान वाटेल असं काहीतरी करायचं आहे."

त्या ओळी वाचताना तिला समीरचा आवाज ऐकू आल्यासारखा वाटला.

"बघ, मी करून दाखवलं!"

ती डायरी छातीशी धरून खूप वेळ रडत राहिली.

त्या खोलीत त्याचं शरीर नव्हतं.

पण त्याच्या प्रत्येक वस्तूत तो जिवंत होता.

त्याच्या पुस्तकांत.

त्याच्या कपड्यांत.

त्याच्या स्वप्नांत.

आणि आता प्राजक्ताच्या आठवणींत.

१९. त्याचं स्वप्न आता तिचं झालं

काही दिवसांनी प्राजक्ताने पुण्याला जाण्याचा निर्णय घेतला.

समीर ज्या NGO मध्ये काम करत होता, त्या संस्थेबद्दल तिने त्याच्या आई-वडिलांकडून माहिती घेतली.

त्याला लहान मुलांसाठी काम करायला खूप आवडायचं.

त्याचं स्वप्न होतं की अधिकारी झाल्यानंतरही समाजसेवेचं काम सुरू ठेवायचं.

प्राजक्ताने विचार केला.

"त्याचं स्वप्न आता मी पूर्ण करेन."

तिने नागपूरमधील नोकरी सोडण्याचा निर्णय घेतला.

पुण्यात राहण्याची व्यवस्था केली.

समीर ज्या NGO मध्ये काम करत होता, त्या संस्थेशी संपर्क साधला.

त्याच्या कामाबद्दल माहिती घेतली.

संस्थेतील काही लोकांना समीरची आठवण अजूनही होती.

त्यांनी प्राजक्ताला सांगितलं,

"समीर खूप चांगला मुलगा होता. त्याला मुलांसाठी खूप काही करायचं होतं."

प्राजक्ता शांतपणे म्हणाली,

"मला त्याचं काम पुढे सुरू ठेवायचं आहे."

तिने त्या NGO मध्ये काम सुरू केलं.

सुरुवातीला तिला खूप अडचणी आल्या.

नवीन शहर.

नवीन काम.

नवीन जबाबदाऱ्या.

समीरची प्रत्येक आठवण.

कधी ती एखाद्या मुलाला शिकवत असताना अचानक थांबायची.

कारण तिला आठवायचं की समीरही अशाच मुलांसोबत वेळ घालवायचा.

कधी एखाद्या मुलाच्या चेहऱ्यावर हसू पाहून तिला समीरची आठवण यायची.

कधी ती मनातल्या मनात म्हणायची,

"समीर, बघ ना! आज तुझ्यासारखंच मीही या मुलांसाठी काहीतरी करतेय."

२०. अधिकारी होण्याचं अपूर्ण स्वप्न... आता तिच्या हातात

समीरच्या मृत्यूनंतर प्राजक्ताने स्वतःच्या आयुष्याकडे वेगळ्या नजरेने पाहायला सुरुवात केली.

तिने ठरवलं की समीरचं स्वप्न पूर्ण करायचं.

तिने MPSC च्या अभ्यासाला सुरुवात केली.

ऑफिसमधून परत आल्यावर अभ्यास.

सकाळी लवकर उठून अभ्यास.

सुट्टीच्या दिवशी लायब्ररी.

सुरुवातीला अनेकदा तिचं मन अभ्यासात लागत नसे.

समीरची आठवण यायची.

कधी त्याने सांगितलेल्या गोष्टी आठवायच्या.

कधी त्याने पाठवलेले मोटिवेशनल मेसेज आठवायचे.

एकदा तिने त्याच्या डायरीतील एक वाक्य पुन्हा वाचलं.

"अपयश आलं तरी थांबायचं नाही. कारण स्वप्नं पूर्ण होईपर्यंत मेहनत थांबता कामा नये."

तिने ते वाक्य अभ्यासाच्या टेबलासमोर लावलं.

प्रत्येक वेळी थकवा आला की ती ते वाचायची.

दिवस गेले.

महिने गेले.

तिने अनेक परीक्षा दिल्या.

कधी यश जवळ आलं, कधी अपयश मिळालं.

पण ती थांबली नाही.

तिच्या मनात एकच विचार होता.

"समीर, मी प्रयत्न सोडणार नाही."

अखेर निकालाचा दिवस आला.

तिने मोबाईलवर निकाल उघडला.

तिचा क्रमांक होता.

तिच्या डोळ्यांत अश्रू आले.

ती निवडली गेली होती.

आणि केवळ एका पदासाठी नाही, तर समीरने ज्या ज्या पदांसाठी परीक्षा दिल्या होत्या, त्या सर्व संबंधित परीक्षांमध्ये तिनेही यश मिळवलं होतं.

त्या क्षणी तिला स्वतःच्या यशापेक्षा समीरची आठवण जास्त झाली.

तिने लगेच त्याच्या आईला फोन केला.

"काकू..."

"बोल बाळा."

"काकू, माझी निवड झाली!"

"कशात गं?"

"समीरने ज्या परीक्षा दिल्या होत्या ना... त्या सगळ्यांमध्ये!"

दुसऱ्या बाजूला काही क्षण शांतता होती.

मग आईचा आवाज आला.

"बाळा... आज माझा समीर खूप आनंदी झाला असता."

दोघीही रडू लागल्या.

त्या दिवशी प्राजक्ता समीरच्या फोटोसमोर उभी राहिली.

त्याचा फोटो हातात घेतला.

आणि हळूच म्हणाली,

"समीर, बघितलंस? मी करून दाखवलं. तू म्हणाला होतास ना, एक दिवस आपण दोघं अधिकारी होऊ. तुझं स्वप्न मी पूर्ण केलं. फक्त एक फरक आहे... आज तू माझ्यासोबत नाहीस."

२१. त्याच्या आई-वडिलांसाठी ती मुलगी नाही, मुलगीच झाली

पुण्यात नोकरी आणि अधिकारीपदाची जबाबदारी सांभाळताना प्राजक्ता समीरच्या आई-वडिलांना कधीच विसरली नाही.

ती त्यांना नियमित फोन करायची.

त्यांची तब्येत विचारायची.

काही गरज असेल तर लगेच मदत करायची.

सुट्टी मिळाली की कोल्हापूरला जायची.

आईसोबत स्वयंपाकघरात बसून गप्पा मारायची.

वडिलांसोबत घरातील छोट्या छोट्या कामांमध्ये मदत करायची.

समीरच्या आईला एखाद्या दिवशी त्याची खूप आठवण आली की ती प्राजक्ताला फोन करायची.

"बाळा, आज त्याची खूप आठवण येतेय."

प्राजक्ता म्हणायची,

"काकू, मला पण येते. आपण बोलूया थोडा वेळ."

कधी ती समीरच्या जुन्या गोष्टी ऐकायची.

कधी त्याच्या लहानपणीच्या आठवणी.

कधी त्याच्या खोड्या.

कधी त्याच्या खेळाच्या स्पर्धा.

कधी त्याच्या अभ्यासाच्या गोष्टी.

समीरच्या आईला कधीकधी वाटायचं की प्राजक्ता त्यांच्या घरात आली की घर पुन्हा जिवंत होतं.

एक दिवस प्राजक्ताने त्यांना सांगितलं,

"काकू, तुम्ही दोघं पुण्याला माझ्यासोबत राहायला या. मी तुमची काळजी घेईन. तुम्हाला एकटं राहावं लागणार नाही."

आईने हसत तिच्या डोक्यावर हात ठेवला.

"बाळा, तुझं प्रेम आम्हाला कळतं. पण आमचं आयुष्य इथे गेलंय. समीरच्या आठवणी इथे आहेत. हे घर सोडून आम्हाला कुठेच जायचं नाही."

वडीलही म्हणाले,

"तू आमच्यासाठी एवढं करतेस, ते पुरेसं आहे. तुझं आयुष्य आहे, तुझी जबाबदारी आहे. स्वतःची काळजी घे."

प्राजक्ताने त्यांच्या निर्णयाचा आदर केला.

पण तिने एक गोष्ट कायम ठेवली.

कितीही व्यस्त असली तरी महिन्यातून एकदा तरी त्यांना भेटायचं.

त्यांच्या औषधांची, गरजांची आणि सुखदुःखांची काळजी घ्यायची.

ती आता केवळ समीरची प्रेयसी नव्हती.

ती त्यांच्या घरातील एक मुलगी झाली होती.

२२. एक निर्णय... पुन्हा कधीच लग्न न करण्याचा

काळ पुढे जात होता.

प्राजक्ताच्या आयुष्यात अनेक बदल झाले.

ती अधिकारी झाली.

NGO मधील काम सुरू होतं.

आर्थिकदृष्ट्या ती स्वतंत्र झाली.

तिच्या कुटुंबीयांना तिच्या भविष्याची काळजी वाटत होती.

एक दिवस तिच्या आई-वडिलांनी लग्नाबद्दल विषय काढला.

"बाळा, आता तुझं वय होतंय. तुझ्यासाठी चांगली स्थळं येत आहेत. आयुष्यभर एकटी कशी राहशील?"

प्राजक्ता शांतपणे ऐकत होती.

मग म्हणाली,

"आई, मला माहिती आहे तुम्हाला माझी काळजी आहे. पण माझं मन आता दुसऱ्या कुणासाठी तयार नाही."

"पण तो आता परत येणार नाही, बाळा."

"माहिती आहे आई."

"मग किती वर्षं असं जगणार?"

प्राजक्ताच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

"आई, मला त्याच्यासोबत संसार करायचा होता. आम्ही एकत्र भविष्य पाहिलं होतं. मी त्याला विसरू शकत नाही. आणि मला त्याला विसरायचंही नाही."

आई शांत झाली.

प्राजक्ता पुढे म्हणाली,

"मला लग्न न करण्याचा निर्णय घेताना कोणावर राग नाही. मी दुःखी आहे म्हणूनही नाही. मला फक्त आता माझं आयुष्य वेगळ्या पद्धतीने जगायचं आहे. माझं काम, मुलांसाठी सेवा, त्याच्या आई-वडिलांची काळजी आणि त्याची स्वप्नं पूर्ण करणं... यातच मला समाधान मिळतं."

तिने आयुष्यभर एकटी राहण्याचा निर्णय घेतला.

तिच्या मनात समीरसाठी असलेलं प्रेम आता केवळ आठवण नव्हतं.

ते तिच्या जगण्याचा एक भाग बनलं होतं.

२३. वर्षांनंतरची एक भेट... जूता चुराईची आठवण

काही वर्षं उलटली.

एका दिवशी प्राजक्ता एका लग्नाला गेली होती.

लग्नातील गोंधळ, संगीत, सजावट, हसणारे चेहरे...

सगळं काही तिला त्या पहिल्या भेटीची आठवण करून देत होतं.

लग्नात जूता चुराई सुरू झाली.

नवरीच्या मैत्रिणींनी नवरदेवाचे बूट चोरले.

सगळे हसायला लागले.

प्राजक्ता काही क्षण त्या दृश्याकडे पाहत राहिली.

तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

तिला तो निळ्या कुर्त्यातील मुलगा आठवला.

त्याचा आवाज.

त्याचं हसणं.

त्याचं म्हणणं,

"माझं लग्न झालं तर तुम्हाला खास आमंत्रण देईन."

तिने डोळे पुसले.

हळूच स्वतःशी म्हणाली,

"समीर, तू मला तुझ्या लग्नाचं आमंत्रण देणार होतास ना? पण बघ, मी अजूनही तुझ्याच आठवणीत आहे."

त्या रात्री घरी आल्यावर तिने समीरची जुनी डायरी उघडली.

त्यात तिने एक नवीन पान जोडलं.

त्यावर लिहिलं,

"आज पुन्हा जूता चुराई पाहिली. सगळे हसत होते. मलाही हसू आलं. पण मनात कुठेतरी तू होतास. त्या दिवशी तू माझ्या हातातून बूट घेतलेस. मला काय माहीत होतं की एक दिवस तू माझ्या आयुष्यातूनच असा निघून जाशील, की पुन्हा कधीच तुला थांबवता येणार नाही."

२४. प्रत्येक यशात त्याची आठवण

प्राजक्ताने तिच्या अधिकारीपदाचा वापर समाजासाठी काम करण्यासाठी सुरू ठेवला.

विशेषतः गरीब आणि वंचित मुलांच्या शिक्षणासाठी.

तिने NGO सोबत मिळून अनेक उपक्रम सुरू केले.

शाळाबाह्य मुलांना शिक्षणाच्या प्रवाहात आणणं.

मुलींना शिक्षणासाठी प्रोत्साहन देणं.

गरजू विद्यार्थ्यांना शैक्षणिक साहित्य देणं.

खेळासाठी आवश्यक सुविधा उपलब्ध करून देणं.

कारण समीरला खेळाची आवड होती.

तिला वाटायचं की प्रत्येक मुलाला खेळण्याची संधी मिळायला हवी.

कधी एखादं मूल पहिल्यांदा स्पर्धेत बक्षीस जिंकायचं.

कधी एखादं मूल शाळेत पहिल्या क्रमांकाने पास व्हायचं.

कधी एखादी मुलगी अधिकारी होण्याचं स्वप्न पाहायची.

तेव्हा प्राजक्ताला समीरची आठवण यायची.

ती स्वतःशी म्हणायची,

"हेच तर तुला करायचं होतं ना समीर? आपण एकत्र करणार होतो. आज मी करतेय. पण तू सोबत असतास तर किती छान झालं असतं!"

तिने आपल्या उपक्रमांपैकी एका उपक्रमाला समीरचं नाव दिलं.

"समीर स्वप्नपूर्ती अभियान."

या अभियानांतर्गत गरजू मुलांना शिक्षण, क्रीडा आणि स्पर्धा परीक्षांसाठी मदत केली जात होती.

प्रत्येक वर्षी समीरच्या वाढदिवशी ती त्या मुलांसाठी विशेष कार्यक्रम आयोजित करायची.

त्या दिवशी ती मुलांना एकच गोष्ट सांगायची,

"स्वप्न पाहायला कधीही घाबरू नका. परिस्थिती कितीही कठीण असली तरी प्रयत्न करणं सोडू नका. कारण तुमचं स्वप्न फक्त तुमचं नसतं. ते तुमच्यावर प्रेम करणाऱ्या प्रत्येकाचं असतं."

२५. शेवट नसलेली प्रेमकहाणी

आता अनेक वर्षं झाली होती.

समीरला जाऊन बराच काळ झाला होता.

प्राजक्ताच्या केसांमध्ये काही पांढरे केस दिसू लागले होते.

तिच्या चेहऱ्यावर अनुभवाचं गांभीर्य आलं होतं.

पण तिच्या कपाटात एक छोटीशी वस्तू अजूनही जपून ठेवलेली होती.

समीरने तिला कधी दिलेली नव्हती.

ती त्याने वापरलेलीही नव्हती.

पण त्यांच्या पहिल्या भेटीच्या दिवसापासून तिने जपून ठेवलेला एक छोटासा लग्नाचा फोटो होता.

त्यात आदित्य आणि सायली स्टेजवर होते.

समीर एका बाजूला उभा होता.

प्राजक्ता दुसऱ्या बाजूला मैत्रिणींसोबत होती.

दोघेही एकमेकांच्या दिशेने पाहत नव्हते.

पण तो फोटो पाहताना तिला त्या रात्रीची प्रत्येक गोष्ट आठवायची.

जूता चुराई.

पहिलं हसू.

Instagram Request.

पहिला Hi.

पहिला फोन.

पहिली प्रेमाची कबुली.

पहिलं स्वप्न.

आणि शेवटचा फोन...

ती कधी कधी समीरच्या आई-वडिलांसोबत बसून त्याच्याबद्दल बोलायची.

त्याची आई अजूनही कधीकधी म्हणायची,

"माझा मुलगा असता तर आज किती आनंद झाला असता!"

प्राजक्ता तिचा हात हातात घेऊन म्हणायची,

"काकू, तो आहे ना. आपल्यासोबत नाही एवढंच. पण त्याने जे स्वप्न पाहिलं होतं, ते आपण जगतोय."

एक दिवस ती समीरच्या फोटोसमोर बसली होती.

बाहेर पाऊस पडत होता.

तिच्या हातात चहाचा कप होता.

तिने फोटोसमोर दुसरा कप ठेवला.

आणि हसत म्हणाली,

"समीर, आठवतंय? मी तुला सांगितलं होतं की मला तुझ्या हातचा चहा प्यायचा आहे. तू म्हणाला होतास, नक्की करून देईन."

तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.

"तू चहा करून दिला नाहीस. पण मी अजूनही कधीकधी तुझ्यासाठी एक कप ठेवते. वेडेपणा वाटेल कदाचित. पण काय करू? काही सवयी सुटत नाहीत."

ती काही क्षण शांत राहिली.

मग म्हणाली,

"तू म्हणाला होतास ना, आपण अधिकारी होऊ, एकत्र समाजासाठी काम करू, एकत्र आयुष्य जगू. मी अधिकारी झाले. तुझं स्वप्न पूर्ण केलं. तुझ्या आवडीच्या NGO मध्ये काम करते. तुझ्या आई-बाबांची काळजी घेते. तू ज्या मुलांसाठी काम करायचास, आज त्यांच्यासाठी काम करतेय."

तिने फोटोला हात लावला.

"फक्त एक गोष्ट राहिली..."

तिचा आवाज भरून आला.

"तुझ्यासोबत जगायचं राहिलं."

बाहेर पाऊस वाढत होता.

ती खिडकीजवळ गेली.

काही क्षण आकाशाकडे पाहत राहिली.

आणि मग हळूच म्हणाली,

"माहितीय समीर, लोक मला विचारतात की तू अजून लग्न का केलं नाहीस? मी त्यांना काय सांगू? की माझं लग्न झालं नाही, पण माझं प्रेम झालं होतं? की मी एकदा मनापासून कुणाला तरी स्वीकारलं होतं? की माझ्या आयुष्यात एक माणूस असा होता, ज्याच्यासोबत मी संपूर्ण आयुष्य जगण्याची स्वप्नं पाहिली होती?"

तिने डोळे पुसले.

"मला दुसरं आयुष्य नको असं नाही. पण माझ्या या आयुष्यात तू आधीच इतका भरून राहिलायस की दुसऱ्या कुणासाठी जागाच उरली नाही."

ती पुन्हा फोटोसमोर बसली.

"लोक म्हणतात प्रेम म्हणजे एकत्र राहणं, लग्न करणं, संसार करणं. पण मला वाटतं प्रेम म्हणजे कधीकधी एखाद्या व्यक्तीच्या अनुपस्थितीतही त्याच्या स्वप्नांसाठी जगत राहणं."

तिने हळूच दिवा बंद केला.

फोटोसमोरची छोटीशी ज्योत मात्र तेवत राहिली.

शेवटची काही शब्द...

काही प्रेमकथांमध्ये दोन माणसं एकत्र येतात, संसार करतात, मुलं होतात, म्हातारपणी एकमेकांचा हात धरून जगाचा निरोप घेतात.

पण काही प्रेमकथा वेगळ्या असतात.

त्यात एक व्यक्ती निघून जाते आणि दुसरी व्यक्ती तिच्या आठवणींना आयुष्यभर जपत राहते.

समीर आणि प्राजक्ताचं प्रेम कदाचित जगाच्या दृष्टीने अपूर्ण होतं.

त्यांनी एकत्र चहा प्यायला नव्हता.

एकत्र फिरायला गेले नव्हते.

एकत्र फोटो काढला नव्हता.

एकमेकांच्या कुटुंबाला भेटून लग्नाची बोलणी केली नव्हती.

त्यांचा संसार सुरूही झाला नव्हता.

पण त्यांनी एकमेकांसोबत भविष्य पाहिलं होतं.

त्यांनी एकमेकांवर विश्वास ठेवला होता.

एकमेकांच्या स्वप्नांवर प्रेम केलं होतं.

आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, त्यांनी एकमेकांना बदलण्याऐवजी एकमेकांना मोठं होण्यासाठी प्रेरणा दिली होती.

समीरने प्राजक्ताला अधिकारी होण्यासाठी प्रेरणा दिली.

प्राजक्ताने समीरच्या स्वप्नांना विश्वास दिला.

समीरने तिला प्रेम दिलं.

आणि प्राजक्ताने त्याच्या जाण्यानंतरही त्या प्रेमाला अर्थ दिला.

कदाचित समीर आज असता तर त्याने तिला अधिकारीपदाच्या वर्दीत पाहून सर्वात आधी टाळ्या वाजवल्या असत्या.

कदाचित तिच्या NGO मधील कामाचं कौतुक केलं असतं.

कदाचित दोघं आजही एखाद्या शांत संध्याकाळी चहा पित बसले असते.

आणि कदाचित तो तिला पुन्हा एकदा चिडवत म्हणाला असता,

"काय मॅडम, आता तरी माझे बूट चोरणार का?"

ती हसत म्हणाली असती,

"बूट नाही, आता तर तुम्हालाच चोरून नेणार!"

पण आयुष्याने त्यांना ती संधी दिली नाही.

तरीही प्राजक्ता प्रत्येक दिवशी त्याचं स्वप्न जगत राहिली.

कारण तिच्यासाठी समीर हा भूतकाळ नव्हता.

तो तिच्या प्रत्येक निर्णयात होता.

प्रत्येक यशात होता.

प्रत्येक अश्रूत होता.

प्रत्येक हसण्यात होता.

आणि तिच्या आयुष्याच्या शेवटच्या दिवसापर्यंत असणार होता.

त्यांची भेट एका लग्नात झाली होती. जूता चुराईच्या एका छोट्याशा प्रसंगातून मैत्री सुरू झाली. Instagram वरील एका Friend Request ने प्रेमाला सुरुवात झाली. एका फोन कॉलने त्यांचं स्वप्न पूर्ण झालं. आणि एका अपघाताने त्यांचं एकत्र जगण्याचं स्वप्न संपवलं.

पण प्रेम संपलं नाही.

कारण...

माणसं निघून जातात, आवाज हरवतात, फोन बंद होतात, मेसेज थांबतात... पण मनात घर करून राहिलेली माणसं कधीच दूर जात नाहीत.

काही प्रेमकथा लग्नाने पूर्ण होतात...

तर काही प्रेमकथा आयुष्यभराच्या प्रतीक्षेने अमर होतात.

आणि समीर-प्राजक्ताची कहाणी अशीच एक कहाणी होती.

एकमेकांसोबत जगता आलं नाही, पण एकमेकांसाठी जगण्याची ताकद मात्र त्यांनी एकमेकांना दिली.

समाप्त... की कदाचित नाहीच. ❤️

शनिवार, १० ऑक्टोबर, २०२६

शून्य

 शून्य से पैदा हुआ तू

शून्य में मिल जाएगा।

शून्य से शून्य तक को

ज़िंदगी कहलाएगा।


​आदि शून्य अंत शून्य

फिर काहे का घमंड तुझे?

'मैं-मैं' करना छोड़ दे

ज़िंदगी के ले मज़े।


मोह-माया सब खेल है

तू शून्य में ही जी रहा

शून्य में ही बढ़ रहा

तू शून्य में ही पल रहा


​तू बस इसका अंश है

जिसमें वास शून्य का

शून्य को पहचान तू

कर सफ़र मुकाम का

शुक्रवार, ९ ऑक्टोबर, २०२६

काय वाटत असेल रुक्मिणीला

 काय वाटत असेल रुक्मिणीला,

जेव्हा सर्व म्हणतात राधा-कृष्ण,

जीवनसंगिनी असूनही तिला,

त्याच्या नावासाठी राहावं लागते तृष्ण…


राधेच्या प्रेमाच्या कथा रंगतात,

कृष्णाच्या बासरीचे सूर वाजतात,

पण रुक्मिणीच्या मनातले प्रश्न,

का कधी कुणाला जाणवतात?


तिने कधी हक्क गाजवला नाही,

मनातलं दुःख कधी बोलून दाखवलं नाही,

कृष्णाची पत्नी असूनही जगाने,

तिच्या प्रेमाला कधी नाव दिलं नाही.


राधा-कृष्ण म्हणताना जग हरखून जातं,

पण रुक्मिणीचं मन कुठेतरी हळवं होतं,

ज्याच्या नावाशी तिचं आयुष्य जोडलं गेलं,

त्याच्याच नावात तिचं अस्तित्व हरवून जातं.


कदाचित म्हणूनच तिचं प्रेम,

इतकं शांत… इतकं खोल आहे,

राधा-कृष्णाच्या कथेत हरवलेलं,

रुक्मिणीचं प्रेम अनमोल आहे.


कारण प्रेम म्हणजे फक्त मिळवणं नाही,

कधी कधी स्वतःला विसरणं असतं,

आणि रुक्मिणीचं कृष्णावरचं प्रेम,

कदाचित म्हणूनच अनामिक राहतं… ❤️

गुरुवार, २७ फेब्रुवारी, २०२५

बायको

बायको नावाचे एक
अजब रसायन असते
नवरा नावाच्या सैरभैर वादळाला
नेहमीच दिशा दाखवत असते

"मी आहे म्हणून टिकले,
दुसरी कोणी असती तर सोडून गेली असती"
असे म्हणून भांड भांड भांडते,
पण जेवायची वेळ होताच
न बोलता ताट पुढ्यात ठेवते

संसाराच्या गाड्याने जीव थकता
म्हणते "माहेरी जाऊन येते"
माहेरी जाताच "माझ्याविना ह्यांचे कसे होणार?"
या विचाराने तिचेच मन तिला खाते

प्रेमाच्या बंधनात ती
सारे दुःख विसरून जाते,
सुखाच्या पाऊलखुणा सोडत,
नात्याला उजळवते।

रविवार, १४ फेब्रुवारी, २०२१

प्रिय चहास ...

प्रिय चहास,
सप्रेम नमस्कार विनंती विशेष,

पत्रास कारण कि, तसं पाहिलं तर तुझी आणि माझी साथ अगदी लहानपासूनची आहे, पण आभार प्रदर्शनाची संधी कधी मिळाली नाही. किंबहुना सगळ्यात जवळच्या असणाऱ्या तुझ्याकडे सर्वात जास्त दुर्लक्ष झालं आमचं. पण कधीही न करण्यापेक्षा, उशिरा का होईना ते आभार प्रदर्शन करणे श्रेयस्कर आहे (Better late than never / देर आये दुरुस्त आये) नाही का? तर त्यासाठीच हा सगळा पत्रप्रपंच 😊

दररोज सकाळी तू मिळालास कि दिवसाची सुरुवात कशी ताजी तवाणी होते, जणू उगवतीच्या सूर्यदेवाने गोड दिवसाची गोड सुरुवात करण्यासाठी दिलेला आशीर्वादच. दररोज सकाळचा नित्यक्रम असल्यामुळे, तुझ्या या गोष्टीच तितकंसं महत्त्व समजत नाही आम्हाला कधी. पण कधी काळी हा नित्यक्रम चुकला तर दिवसाची सुरुवातच चुकल्या चुकल्या  सारखी होते, आणि तेव्हा आम्हाला समजते कि दिवसाची सुरुवात गोड करण्यासाठी तू किती महत्वाचा आहेस ते. कोरोनाच्या काळात लॉकडाऊन मुळे हॉटेल्स, रेस्टॉरंट्स, चहा टपऱ्या सगळं काही बंद होत. नोकरीच्या ठिकाणी एकटं राहत असल्यामुळे, सुरुवातीचे काही दिवस सकाळी तुझी भेट न होण्याचा हा कटू अनुभव मी  घेतला आहे. पण नंतरच्या काळात ऑनलाईन अन्न वितरण (फूड डिलिव्हरी) करणाऱ्या कंपनीच्या मदतीने तुझ्या-माझ्या भेटीची सोय झाली, तेव्हा कुठे थोडं हायसं वाटलं. कामावरून घरी गेलो किंवा बहरून दमून घरी गेल्या नंतर, तुझा एक कप मिळाला कि मन कसं प्रफुल्लित व्हायला होत.

तुझ्यातील गोडवा नातेसंबंधामध्ये उतरवून, नातेसंबंधामध्ये गोडवा वाढवण्याचे काम तर तू कित्येक वर्षांपासून करत आहे. उपवर वधू-वरांच्या ओळखीची सुरुवात तर चहा-पानाच्या कार्यक्रमापासूनच होते, सोबतीला पोहे असतात. आपल्या घरी कुणी पाहुणे किंवा मित्र मंडळी आली तर त्यांचे स्वागत तुझ्या पासून च होते. आपण बाहेर असताना कुणी ओळखीचे भेटलं कि "चला चहा घेऊ" असा शब्द आपसूकच निघतो. अगदी विधानसभेच्या अधिवेशनाच्या पूर्वसंध्येला सुद्धा सत्ताधारी आणि विरोधक असा दोघांचा एकत्र चहापान कार्यक्रम ठेवलेला असतो. अधिवेशनात कोणकोणते मुद्दे चर्चेसाठी यायला हवे याची चर्चा करण्याच्या उद्देशाने चहापान कार्यक्रम आयोजित केला जातो. म्हणजे एकूणच राज्याचा विकास आणि सत्ताधारी-विरोधक यांच्या मध्ये एक सलोख्याचे वातावरण निर्माण करणे, या कामा मध्ये सुद्धा तू एक छोटीशी भूमिका पार पडत असतोस (हल्ली विरोधक मग ते कुणीही असो, नेहमी या कार्यक्रमाचा बहिष्कार करत असतात तो भाग वेगळा). प्रसारमाध्यमांनीही "चाय पे चर्चा" म्हणत वेगळंवेगळ्या क्षेत्रातील लोकांना एकत्र अनंत अनेक वादविवाद (Debate) घडवून आणले आहेत. तर तात्पर्य काय कि क्षेत्र कोणताही असो, नातेसंबंध दृढ करण्याच्या दृष्टीनेही तू नेहमीच महत्वपूर्ण भूमिका वठवत आला आहेस.

तुला इंग्रजानी भारतात आणला, असा गैरसमज आपल्याकडे आहे. पण भारतात इंग्रज येण्याच्या खूप आधी पासून तुझं अस्तित्व होत, असा उल्लेख इतिहासात आढळतो. तुझं स्वरूप फक्त काही ठिकाणी वेगळं होतं आणि तुझा व्यावसायिक वापर होत नव्हता. इंग्रजानी फक्त तुझे व्यावसायिक उत्पादन सुरु केले आणि मोठ्या प्रमाणात तुझ्या लागवडीस प्रोत्साहन दिले. भारतात तर तुझे खूप सारे वेगळे वेगळे प्रकार आढळतात - साधा चहा, काळा चहा (ब्लॅक टी), काश्मिरी कावा, गुळाचा चहा, मसाला चहा आणि याच्या व्यतिरिक्त हि खूप प्रकार असतील जे मला माहिती पण नाहीत. प्रत्येकाच्या आवडी-निवडी आणि भौगोलिक परिस्थिती नुसार लोकांनी तुला वेग वेगळी चव दिली आणि प्रत्येक परिस्थिती आत्मसात करून तू त्यांना तुझा आनंद देत राहिलास आणि अजूनही देत आहेस आणि यापुढेही देत राहशील.

पार्ले-जी बिस्कीट सोबत चहाच एक अनोखं नातं आहे, पण इतरहि अनेकांसोबत तू चांगलाच मिसळून जातोस. बिस्कीट, खारी, टोस्ट यांच्या सोबतच महाराष्ट्रातल्या ग्रामीण भागात चहा आणि चपाती यांचही अनोखं नातं जपलं जात. पुण्या सारख्या किंवा इतरही मोठ्या शहरात जिथे मोठ-मोठ्या बहुराष्ट्रीय कंपन्या आहेत त्यांच्या बाहेर चहा सोबत सुट्टा (सिगारेट) असं एक अनोखं नातं पाहायला मिळतं, हे संयोजन कामामुळे आलेला मानसिक तणाव कमी करण्यासाठी कामात येत. तर सांगायचं उद्देश्य हा कि, शहरी-ग्रामीण, श्रीमंत-गरीब, श्रमिक कामगार-अधिकारी असा कोणताही भेदभाव न करता सगळ्यांसोबत मिसळण्याची तुझी किमया सर्वानाच जमते असं नाही.

तुझा गर्भश्रीमंत समजला जाणारा चुलत भाऊ कॉफी आणि आमचं कधी जमलं नाही. तसं पाहिलं तर कॉफी हे श्रीमंत वर्गात मोडणारे पेय आहे, पण तू (चहा) गरिबांपासून श्रीमंतांपर्यंत सर्वाना आधार देतोस. तुझा तिरस्कार करणारे लोक, काही वेळा काहीही कारण काढून चहा कसा वाईट आणि चहा का नाही पिला पाहिजे याचा बाऊ करतात. पण हाडाच्या चहाप्रेमींना त्याचा कधी फरक नाही पडला, चहाने येणारी तरतरी त्यांना काय समजणार आहे म्हणा. आम्हा हाडाच्या चहाप्रेमींसाठी चहा हे फक्त पेय नसून तो एक धर्म आहे. अमृततुल्य चहा या नावाने तर चहाची तुलना आम्ही डायरेक्ट अमृताशी केलेली आहे. अमृततुल्य कॉफी असं काही आता पर्यंत तरी कुठेही वाचनात किंवा ऐकिवात आलेलं नाही आमच्या. "कॉफी आणि बरच काही" असं म्हणून कॉफीचा मिजास वाढवण्याचा कितीही प्रयत्न केला, तरीही आम्हा चहाप्रेमींचा "चहासाठी काय पण, कधी पण आणि कुठे पण" हा रांगडा बाणा कुणालाही सोसवणारा नाही.

असो, आम्हा चहा प्रेमींसाठी तुझी महती सांगावी तेवढी कमीच आहे. आमच्या आयुष्यातील तुझे स्थान अढळ होतं, आहे आणि यापुढेही राहील. काळजी नसावी. तशीही आता माझी चहाची वेळ झालीच आहे, त्यामुळे जाता जाता काही ओळी ऐकवाव्या वाटतात - 

हमेशा तुमको चाहा, ओ चहा ☕ चहा ☕ चहा ☕
और चाहा कुछ भी नहीं
तुम्हे दिल ने है पूजा 
और पूजा कुछ भी नहीं

तुझाच,
एक चहाप्रेमी
(जिथे टी☕, तिथे मी 👨 )

रविवार, ३ मे, २०२०

कोरोनाचा बाऊ (बालगीत)

खेळायला जाताना,
नको म्हणते जाऊ।
आई म्हणते बाहेर आहे
कोरोनाचा बाऊ।।

कोरोना कोरोना,
काय आहे आई?
इवलासा विषांणू
जीव कसा घेई?

आई म्हणते विषाणू,
जीव घेत नाही।
दुर्लक्ष आपल्याला,
संकटात नेई।।

२० सेकंड स्वतःचे,
हात स्वच्छ धुवू।
घराबाहेर पडताना,
मास्क लावून जाऊ।।

गर्दीच्या ठिकाणी,
जाणे आपण टाळू।
सर्दी खोकला असेल तर,
टेस्ट करून घेऊ।।

पोलीस, डॉक्टर मामांचे,
ऋण कसे फेडू।
घरात गप्प बसून,
कोरोनाशी लढू।।

सरकारने सांगितलेले,
नियम सगळे पाळू।
कोरोनाला हरवून,
देश उभा करू।।

कोरोनाला हरवून,
देश उभा करू।।

कोरोनाला हरवून,
देश उभा करू।।

शनिवार, २ मे, २०२०

बाबाजींचे ज्ञान

वचन १ -
आयुष्यात खूपदा आपल्याला कठीण प्रसंगांना तोंड द्यायला लागते. अश्या वेळी नशिबाला दोष देत बसू नका. नशीब अशी कोणतीही गोष्ट आपल्या आयुष्यात नाहीये. जे काही आहे, ते आहे आपण घेतलेल्या निर्णयांचे परिणाम, आणि हे आपल्याला स्वीकारावेच लागेल. स्वतःच्या निर्णयांची जबाबदारी घ्या, आणि झालेल्या चुका उगाळत न बसता, पुढे चालत रहा, आयुष्य जगत रहा. प्रत्येक क्षणाचा आनंद घ्या. अश्या वेळी "पक पक पकाक" सिनेमा मधील एक सुंदर वाक्य सांगावेसे वाटते, "आयुष्य खूप सुंदर आहे मित्रानो, त्याला आणखी सुंदर बनवूया".

वचन २ -
नियतीचा खेळ खूप विचित्र असतो. कधी-कधी एका क्षणात राजाचा रंक होतो, तर कधी क्षणात रंकाचा राव होतो. काही लोकांच्या आयुष्यात भरभरून सुख असतं, तर काही लोकांकडे सर्व काही असूनही त्यांचे आयुष्य अपूर्ण असतं. अशा वेळी व.पू. म्हणतात, "नियती ज्यावेळी एखाद्याच आयुष्य अपूर्ण ठेवते, त्याचप्रमाणे कुणाचा सहवास लाभल्यामुळे ते पूर्ण होईल, ह्याच उत्तर पण नियती जवळच असतं". आयुष्यात कधी-कधी आपल्या समोर असे काही कठीण प्रसंग येतात कि, नियतीपुढे आपल्याला सपशेल हार मानावी लागते. पण अशा प्रसंगी खचून जाऊन चालत नाही. लक्षात ठेवा, "नियती जेव्हा आपल्या हातातून काही हिरावून घेते, तेव्हा त्याच्या पेक्षा मौल्यवान असं काही तरी देण्यासाठी किंवा आपल्या हातून काही तरी चांगलं काम करवून घेण्यासाठी, ती आपला हात रिकामा करत असते". अश्याच एका नियतीच्या खेळाची गोष्ट घेऊन येत आहे लवकरच .

वचन ३ -
प्रेमाचं नातं हे आपुलकी, काळजी आणि विश्वास या ३ बंधांनी घट्ट विनले गेलेले असते. यातील काही बंध सैल झालेले असतील तर संवादाच्या मार्गाने आपण ते पुन्हा घट्ट करू शकतो.
पण यातील एकहि धागा तुटला असेल तर या नात्यापासून दूर गेलेले केव्हाही चांगले असते. तुटलेल्या धाग्यांनी ठिगळ लावून पुढे जाण्याचा प्रयत्न केला तर त्या नात्याच्या सुंदरते पेक्षा ठिगळ जास्त उठून दिसू शकते.

वचन ४ -
आयुष्य खरोखरच खूप साधी, सोपी आणि सरळ गोष्ट आहे. पण आपला मी-पणा, अहंकार, दिखावा, खोटेपणा, चढाओढ, फक्त आणि फक्त घेण्याची प्रवृत्ती यांमुळे आपण ते गुंतागुंतीचे करून ठेवतो. मी-पणा, अहंकार न ठेवता स्वतःचे स्वत्व जोपासा. स्वतःची प्रगती करा पण मुद्दाम कोणाच्या अधोगतीस कारण होऊ नका. कोणताही दिखावा आणि खोटेपणा न करता, आपण जे आहोत जसे आहोत त्यात सुखी आणि समाधानी राहा. फक्त घेण्याची प्रवृत्ती न दाखवता, दातृत्वाचाही अनुभव घ्यावा. त्यासाठी फक्त पैश्याचेच दान करायला पाहिजे असं
नाही. आपले ज्ञान, अनुभव, निखळ मानाने दिलेला सल्ला या गोष्टी पैश्याच्या दातृत्वापेक्षा खूप मोठ्या आहेत. सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे साधी, सोपी, सरळ विचारसरणी आणि निखळ मन यांमुळे सुखी आणि समाधानी आयुष्य जगता येते.

देणा-याने देत जावे
घेणा-याने घेत जावे
घेता घेता एक दिवस
देणा-याचे हात घ्यावेत.
कवी ---- विंदा करंदीकर